maandag, 16 november 2020 14:56

Column Henk van ’t Hoff

Geschreven door

Poes Mirella

Lydia, een bezoeker bij wie Alzheimer is vastgesteld, komt op de dagbesteding en is onrustig. De omgeving is voor haar te onrustig en verwarrend geworden. Ze is duidelijk op zoek naar wat vastigheid en reageert op elke prikkel die ze waarneemt.

Aangezien ze de vorige keer erg enthousiast reageerde op een snoezelkat, lijkt ons dit een goed idee.
Ze krijgt van ons een poes , een op batterijen die miauwen kan, kopjes geeft, de ogen open en dicht kan doen en een spinnend geluid kan maken van tevredenheid.
Als ik met de poes op mijn arm aan kom, loopt ze al naar me toe en begint gelijk het beestje te aaien.
“Wat een lieverd”, zegt ze, “ hoe heet ze?”
“Och dat ben ik even vergeten, maar weet jij een naam?”
“ Mirella, zo heet de kat van mijn dochter ook. “

We gaan samen in een rustige hoek van de ruimte zitten en ik vraag of de poes even bij haar op schoot mag. Met een blij gezicht strekt Lydia haar handen naar de poes en zet hem op haar schoot.
Direct begint ze tegen de poes te praten en aait hem over zijn rug.. de poes antwoordt met een Miauw! Lydia is zo gefocust op de poes dat ze er rustig van wordt.

Maar dat duurt niet zo lang.. dit moeten de anderen zien!
Met trots loopt ze langs de andere cliënten met het verhaal dat dit de poes is van haar dochter.
Er zijn reacties die bevestigen dat het een lief beest is, anderen lachen wat, maar niemand ontneemt Lydia haar eigenwaarde door te zeggen dat de kat nep is.

De poes moet mee aan tafel bij het eten, bij de thee , de poes doet mee met de bewegingsactiviteit, en de poes moet aan het einde van de dag mee naar huis.. Haar dochter moet deze zien..

Tja, een dilemma , want mee geven betekent dat we de poes voorlopig op de dagbesteding gaan missen. Ik leg haar uit dat de poes beter hier kan blijven, ze is hier thuis en hard nodig voor de muizen waar we last van hebben.. Als ze overmorgen weer naar de dagbesteding komt, zal de poes op haar wachten.
Een beetje teleurgesteld laat ze de poes toch achter.
Twee dagen later vraagt ze bij binnenkomst al gelijk weer naar de poes en ook nu mag de poes geen moment van haar zijde wijken. Het brengt haar geen rust meer, ze moet nu ernstig voor de poes zorgen en stelt veel vragen wat hij eet, waar de mand is, te veel om nog te kunnen genieten van de aaibaarheid en de reacties van de poes..

Op een moment dat ze even naar de wc is, zetten we de poes maar even weg..
Waar de poes is? Vast even naar buiten, ze komt wel weer terug..

Lydia zoekt nog even en gaat dan haar kopje thee maar opdrinken, poezen lopen ook buiten, dat klopt. Ze wordt een stuk rustiger nu de poes even weg is.
Wat aanvankelijk zo mooi leek, bleek voor Lydia niet het juiste. We zullen op zoek moeten naar iets anders zodat ze niet zo onrustig meer op te veel prikkels reageert.

Henk van ’t Hoff
Activiteitenbegeleider.

Afbeelding1

Lees 61 keer Laatst aangepast op maandag, 16 november 2020 14:59