Column sept 2005, Leo Boxem, Snoezelen kan als je maar wilt (Dutch)

Geschreven door Leo Boxem
Beoordeel dit item
(0 stemmen)

"Snoezelen kan als je maar wilt"

Leo Boxem is werkzaam als manager wonen en dagbesteding in de verstandelijke gehandicaptenzorg. De laatste jaren als zelfstandig trainer / coach en interim manager.

Mijn ervaringen
In een activiteitencentrum loop ik een groep binnen. In de ruimte liggen enkele cli?nten op banken. Een ander beweegt zich ritmisch op een bananenstoel. Weer een ander wiegt in een schommel. Het is er rustig. Buiten in de zon zitten 2 begeleidsters, zo te zien zijn ze in een geanimeerd gesprek verwikkeld. Ze informeren me over de activiteit die ze snoezelen noemen. Het is me niet duidelijk waarom ze zelf niet deelnemen aan deze activiteit.

In een woning waar 8 ernstig verstandelijk gehandicapte cli?nten wonen is onder een trap een houten schot van 80 cm hoog geplaatst. Achter het schot is de ruimte gevuld met gekleurde ballen. Er wordt me verteld dat het een snoezelplek is.

Aan de rand van de woonwijk staat een door de zon wit oplichtend activiteitencentrum. Het ziet er aantrekkelijk uit. Eenmaal binnen in het AC wordt het me duidelijk dat het stralende van de buitenkant in het gebouw minder aanwezig is.

 

De begeleidster die me rondleidt laat me een kamer zien met een afmeting van 2 bij 2 meter. Door het gedempte licht is het er schemerig. Aan de muur staat een waterbed. Op het bed liggen enkele onfris uitziende dekens. Een beduimelde pop en een bundel plastic draden die licht zouden kunnen geven als het zou werken.

 

Aan de andere kant van de ruimte staat een houten hoekkast met enkele onduidelijke attributen achter plexiglas. Het is, zo wordt me verteld "De Snoezelkamer"

 

Mijn ervaring tot dan toe met snoezelen was niet veel anders. Al eerder ben ik vergelijkbare ruimtes tegen gekomen. Meestal werden ze gebruikt om cli?nten te laten rusten of slapen. Ook hier was het gebruikelijk dat cli?nten er naar toe gingen om te rusten.

 

Het bovenstaande is een kleine opsomming van mijn ervaringen als interim manager binnen activiteitencentra.

.

 

 

De start met Snoezelen
Ik heb gezien dat de intentie van enkele begeleiders(sters) groot is om iets in de organisatie te veranderen. Ondanks het gebrek aan geld en het gebrek aan begrip bij managers lukt het een enkeling iets van snoezelen te realiseren.

In de situatie van het hierboven aangehaalde witte activiteitencentrum kreeg ik van de directie een ruime opdracht het zorgsysteem te veranderen; een kwalitatief sterk zorgproduct te verwezenlijken inclusief  een ruim aanbod aan snoezelactiviteiten. 

 

Als ik me daarna meer verdiep in de wereld van het snoezelen, bezoeken we met een werkgroepje showrooms van snoezelfirma's. We spitten brochures door en raken steeds enthousiaster.

 

Ik ontmoet Bas een bevlogen orthopedagoog vol met creatieve ideeën op het belevingsgebied.

 

Via hem krijg ik het adres van Agnes, een manager die erg actief is op het gebied van snoezelen. Ik rijd naar Wilp en wordt in een korte tijd wegwijs gemaakt in een andere wereld van snoezelen. Niet alleen het materiaal is belangrijk maar ook en misschien vooral, het methodisch hanteren van het fenomeen snoezelen. Lampjes aan, een muziekje en waterbubbeltjes met kleurtjes alleen is niet voldoende. Softe muziek als achtergrond is niet altijd de gewenste muziek die een cli?nt verlangt.Enthousiast geworden maken we een afspraak in Wognum waar we worden rondgeleid in een snoezelparadijs van ongekende omvang.

 

 

 

 

 

Dan ontmoet ik Raymond Koopman, een super enthousiast hoofd verkoop en inmiddels directeur van een eigen onderneming op het gebied van snoezelmaterialen. We smeden onze idee?n samen tot een fantastisch concept waar cliënten optimaal van kunnen profiteren.

 

Ondertussen maak ik me zorgen over de uitvoering. De materialen zijn fantastisch. Nat en droog snoezelen alles kan. Maar hoe staat het met de mensen die het moeten uitvoeren.

 

Ik ontmoet Ilse, de oprichtster en drijvende kracht van het World Wide Snoezelen team. We maken een afspraak in het activiteitencentrum. We krijgen van haar een workshop snoezelen. Nu raakt ook de rest van begeleiding meer betrokken.

 

 

 

 

Vlak voor de opening volgen we opnieuw enkele workshops. Naast Ilse is ook Agnes aanwezig. Deze dames brengen in korte tijd enorm veel enthousiasme teweeg bij het team.

 

Als ik tijdens de workshopdag een manager ontmoet, vertel ik hem dat we workshops volgen op het gebied van snoezelen. Moet je dat leren, is zijn verbaasde reactie. Dat doe je toch gewoon.

 

Als ik enkele weken later een ernstig verstandelijk gehandicapte en autistische cliënt  glunderend uit één van de snoezelruimtes zie komen met naast hem een eveneens stralende begeleidster, denk ik aan die manager.

 

 

 

 

Ja collega managers, snoezelruimtes kun je realiseren en ja, snoezelen kun je leren.

 

De clienten zijn het waard en verdienen het om snoezelen in je organisatie op de kaart te zetten.

 

 

Leo Boxem

 

 

Leo Boxem is werkzaam als manager wonen en dagbesteding in de verstandelijke gehandicaptenzorg. De laatste jaren als zelfstandig trainer / coach en interim manager.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lees 7011 keer