Hoe ga je met een Dementerende om? De voorwaarde om te kunnen Snoezelen (Dutch)

Beoordeel dit item
(0 stemmen)

De gedachten van Gert Bloemendaal .
Een activiteit met en de benadering van een dementerende moet steeds vertrekken bij het individu: wat heeft hij in zijn leven gedaan en hoe heeft hij die levensactiviteiten beleefd. Er bestaat niet zoiets als een voorraad zogenaamde "zinvolle activiteiten". Het individu van de dementerende moet steeds het aanknopingspunt zijn voor een activiteit.

Beginnend dementerenden kunnen nog vrij veel en over een langere tijd. Bij hen komt het er op aan om direct aan te sluiten bij hun levensloop. Dan kunnen activiteiten dikwijls vereenvoudigd worden. Er is het verhaal van een vogelliefhebber die begon te dementeren. Hij kon de verzorging niet goed meer aan, maar kon nog best genieten van de geluiden en de bewegingen van de vogeltjes. Door zijn dementie werd de zorg voor de vogels wel wat veel en de familie wilde al snel de voliére afbreken. Toen kwam iemand op het idee om in huis, in een kamer een kleine voliére te bouwen met een beperkt aantal vogels. Blijkbaar een goede ingreep want de dementerende vogelliefhebber kon weer rustig genieten van het spektakel van zijn gevederde vrienden. Dit is een voorbeeld van aansluiten bij de individuele levensloop en vereenvoudiging.

1
Het begrip "ononderbroken levensloop" moet bij activiteiten steeds de leidraad zijn. Vaak ontstaat de goedbedoelde neiging om "nieuwe" activiteiten te zoeken, bij wijze van afwisseling. Dan loopt men echter het risico dat de dementerende nog kwetsbaarder wordt, sneller tegen zijn onvermogen aanloopt.

Je mag een dementerende nooit verplichten aan een activiteit deel te nemen, want dan ga je de strijd aan. Bij die strijd zijn er eigenlijk altijd twee verliezers, de dementerende en jezelf. Ze moeten de activiteit willen en kunnen. Ze moeten er zin in hebben, anders begin je er best niet aan.
Een belangrijk argument voor het niet onder druk zetten van dementerenden is het feit dat het dwingen om iets te doen bij de dementerende onbeheersbare emoties kan losmaken. De dementerende kan lang met gevoelens van verdriet of boosheid rondlopen, maar na 10 minuten is hij gewoon vergeten waar hij die gevoelens heeft opgelopen. Hij kan het ook met niemand uitpraten. Vandaar dat dwang uit den boze is.
Je moet steeds op zoek gaan naar de beleving van een activiteit, m.a.w doet de dementerende een bepaalde activiteit graag.

ROT en geheugentraining moeten niet zo sterk georganiseerd worden. Deze twee benaderingen zijn trouwens een beetje op hun retour. Ze behoren trouwens tot het therapeutisch milieu, en niet tot activiteiten in het kader van vrijetijdsbesteding.

Activiteiten hebben niet de pretentie om het gedrag van de dementerende positief te beïnvloeden. Zij hebben dus geen therapeutische pretenties.
Bij matig dementerenden stelt zich vaak het probleem dat ze weinig of geen initiatief nemen. Dan zal de verzorger de handen uit de mouwen moeten steken. Maar ook dan is het van belang om bij activiteiten steeds te vertrekken van de individuele levensloop. Bij opname zou de familie een lijstje met activiteiten en gespreksonderwerpen aan de activiteitenbegeleiding moeten overhandigen. Dan kunnen verzorgenden daar op inspelen. Ook muziek die herinneringen oproept is voor matig dementerenden vaak een goede activiteit. Het hoeven dan ook niet per se jolige herinneringen te zijn. Ook muziek die aan droevige situaties terug doet denken moet kunnen. Ook die muziek behoort toe aan het leven van de dementerende.

Het gedrag van iemand die dementeert geeft vaak aanleiding tot humor. Er wordt heel wat afgelachen. Ze zijn in hun uitspraken soms vrank en vrij en ze hebben minder last van hun normen en waarden. Vandaar dat er vaak komische situaties ontstaan.

Bij ernstig dementerende mensen komt de lichamelijke verzorging op de eerste plaats. Als die in orde is moet men zichzelf toch wel de vraag durven stellen welke meerwaarde een activiteit nog kan bieden. Niet zelden worden bij diepe dementie nog activiteiten gezocht omwille van het onmachtsgevoel van de verzorger.

Vaak zijn we in ons aanbod van activiteiten te gekunsteld. Ook bij ernstig dementerenden moeten we de normen en waarden waarin ze zijn opgegroeid overeind houden en respecteren. Samen dansen is een activiteit waarin het doorbreken van de persoonlijke ruimte aanvaard wordt.
In de thuissituatie zijn structuur en regelmaat het allerbelangrijkste. In die structuur steeds weer hetzelfde aan activiteit zodat de dementerende houvast heeft. Dit wordt door de gezonde partner vaak als eentonig ervaren. Vandaar het belang dat de gezonde partner regelmatig uit deze eentonigheid moet kunnen stappen om met een nieuw verhaal terug thuis te komen. Anders is het niet uit te houden.

Artikel is afkomstig van het Dementiacafé. Klik hier om daar heen te gaan

Voor meer informatie over Gert Bloemendal als auteur: Klik hier!

Lees 18298 keer

Random

Algemene informatie

Login